McLuhan sprak vroeger nog over: “The medium is the message“. En als we naar recente ontwikkelingen kijken en vooral ook publicaties daarover dan moeten we meer gaan spreken over “ik het medium”. De maatschappij is in hoog tempo aan het bijspringen om alle nieuwe internettechnologie bij te kunnen benen. Onze cultuur huppelt daar achteraan. Normen en waarden zijn hun vaste ankers verloren. We staan aan de vooravond van de overgang van een informatie economie naar een conversatie economie. Personen (publiek of privé), bedrijven, organisaties, regeringen, alles en iedereen kan gemaakt of gebroken worden via informatie die via het internet rondzingt. Je hebt de openbaarheid nodig om je product of diensten aan te kunnen bieden, je hebt afnemers of gebruikers nodig. Zo ook het internet. Sander Duivestein spreekt met recht over “de waanzin van de media“. Er zijn geen zenders en ontvangers meer in de strikte (oude) communicatieleer. Op het internet is iedereen zowel zender, ontvanger en medium. Daar zitten positieve kanten aan, maar zeker ook negatieve. Het is absoluut niet vrijblijvend. Het is controle hebben en uitoefenen over hoe en waarmee je jezelf ‘publiceert’. Eenmaal gepubliceerde informatie, tekst, muziek of video, is naderhand moeilijk uit te wissen. Wat er eenmaal staat, krijg je niet meer weg. Ook al zou je dat heel graag willen.