Toen was ik on-line

Ik ga al wat langer mee dan de gemiddelde zware internetgebruiker. Zo zie ik mezelf onderhand wel, maar mijn eerste kennismaking met het World Wide Web zal ik nooit vergeten en heeft zeker elk vertrouwen in mezelf t.a.v. systeembeheer de grond in geboord.

Het zal rond 1984/85 zijn geweest toen ik op de toenmalige Katholieke Universiteit Nijmegen communicatiewetenschap studeerde en in een bijgebouw van de bieb mezelf achter een terminal had neergezet. Sporadisch was het mogelijk om op een oude DOS-prompt ‘teksten te verwerken’. Hoe het programma heette is me ontgaan maar het was allemaal zeer middeleeuws en spartaans. Bij het verwerken van onderzoeksresultaten werd nog gebruik gemaakt van ponskaarten. In een klein zaaltje met ik schat een stuk of zeven terminals was niets anders te horen dan het gehak op het (bijna bakelieten) toetsenbord dat aan de IBM’s was gekoppeld.

Na een aantal sessies tekstverwerken hadden wij studenten het steeds vaker over internetten. Een netwerk van webpagina’s waarmee je het internet kon afzoeken naar informatie. Echt, het was niet eens zo heel erg lang geleden, maar als je het vergelijkt met waar we nu staan dan lijkt het honderd jaar geleden. Dus iemand uit de groep belde voor een ICT van de kun om te helpen bij enkele vragen. Toen die door die jongen beantwoord waren werd het gesprek verlegd naar het surfen op het internet. Of dat ook mogelijk was op deze machines? Tuurlijk. Onze ogen werden groter.

Ons werd verteld hoe we een internetverbinding moesten opzetten en klikker de klik, ineens waren we online! Tja, het verbinding hebben met was nog geen garantie voor dat magische surfen. Uiteindelijk hadden we allemaal de browser opgestart. Internet Explorer. En toen. Ik zal het nooit vergeten. Niks geen Google. Of Bing of YouTube! Nee, ik geloof dat iemand riep “startpagina”. En dat was letterlijk mijn eerste start op het www. Ik kan me dat moment nog zo goed voorstellen; “Ja, ik zit erop. En nu dan!?”.

Niet veel langer daarna zat ik een keer alleen te werken in die ruimte toen er twee oudejaars studenten langs kwamen. Of alles goed ging? Ja alles ging goed en ik begon langzaam maar zeker de extra waarde van tekstverwerking in te zien. Totdat die oudere studenten het nodig vonden om mij in het stof te laten bijten. Ik moest even het programma afsluiten en naar een DOS-prompt gaan. Iets leuks. Eenmaal op de prompt hebben ze mij als nietsvermoedende prille gebruiker het commando: “FORMAT C” laten invoeren. Uiteraard om direct daarna als een haas te verdwijnen. Enkele minuten later kreeg ik bezoek van de ICT met de opmerking wat ik aan het doen was?!? Of ik gek was of zo. Wist ik veel dat ik de hele harde schijf van die computer had geformateerd! Ineens was ik bekend en gekend in de ogen van de ICT-ers.

Nu denk ik, dat waren nog eens tijden dat je op de universiteit op elke terminal of computer gewoon administrator-rechten had. En potentieel voor het netwerk een bedreiging kon zijn. Tegenwoordig mag je op universiteiten of schoolnetwerken helemaal niets meer. Ik zit nog steeds bij systeem- of netwerkonderhoudstaken altijd even op het puntje van mijn stoel als ik de laatste enter moet geven voor een bepaald commando.